Słabe punkty
PIERWSZE ŚRODKI PRZECIWWIRUSOWE (głównie przeciw herpeswirusom), wprowadzone na rynek w latach sześćdziesiątych, opracowano tradycyjnymi metodami. Wirusy mają prostą budowę. Składają się głównie z genów, niekiedy także z enzymów otoczonych płaszczem białkowym, a czasem również osłonką lipidową. Ponieważ zmusza to wirusy do namnażania się wewnątrz komórek gospodarza, badacze zakażali je, prowadzili ich hodowlę, a następnie działali na nie środkami chemicznymi, które mogłyby przeciwdziałać replikacji wirusów. Związki, które ograniczały ich liczebność w hodowli, przechodziły do następnego etapu badań. Jednak ta metoda nie dawała wystarczających informacji o właściwościach wirusów, co spowodowało zastój w opracowywaniu leków skuteczniejszych i wywołujących mniejsze działania niepożądane. Dzięki genomice zidentyfikowano większość słabych punktów wirusów i tym samym odkryto nowe cele oddziaływania środków przeciwwirusowych, co pozwoliło opracować ich nową klasę. Po odczytaniu sekwencji nukleotydów w genomie danego wirusa naukowcy mogą technikami komputerowymi porównać ją z sekwencjami zidentyfikowanymi w różnych drobnoustrojach, w tym także w innych wirusach.